خب

چقدر زندگی من تلخ شد. تلخ تر از قهوه ,تلخ تر از آویشن دم شد روی کتری .مثل پروانه ای که رها شد ت ی اتاق تاریک شدم که گاهی در رو کمی براش باز می کنن بهش نور شمع رو نشون میدن .و پروانه برای رسیدن به نور شمع پرواز می کن سمت در اما در رو می بندن و اون به در کوبیده میشه واون برای رسیدن به نور شمع خودش رو به در و دیوار می کوبه ولی نمی رسه و هر دفع داستان باز شدن در و بستنه شدنش به روی پروانه تکرار میشه.

زیاد طولش ندم من خسته ام و از نور شمع گریزان.